Ang Agresibong Makar

Sembreak 2003. Pinasya ko na bumaba na lang ng Gensan dahil baka gabihin pa ako kung itutuloy ko ang biyahe sa barko. 2 oras lang layo ng Digos City samantalang 7 oras kung pa-Davao City tapos isang oras pa na biyahe papuntang Digos. Tinawag ko ang isa ko sa mga ka-berks ko na nagtatrabaho sa Gensan at sinundo ako sa magulo at mainit pero state-of-the-art na pantalan ng Makar, marahil isa sa pinakamalaki sa bansa. Marami ngayon ang ibinababang pasahero’t kalakal mula dito at ito ang isa sa mga imprastraktura na nagpaunlad ng lubusan sa Gensan. 

Paalaala para sa mga first timers na bababa ng Makar sa Gensan:

1. Pagpasensyahan na ang mahabang lakad mula sa barko palabas.
2. Paglabas mo, ingat ka…agresibo ang mga driver, porter, barker, tindera sa pagbibigay nila ng serbisyo nila. Tumanggi ka na lang kung di ka sasakay ta’s hawakang mabuti ang bagahe…basta basta na lang nila dadamputin iyan at idederetso sa kanilang sasakyan, hihiyakatin kang sumakay sa kanilang sasakyan sa kahit anong paraan.
3. Magpasundo ka kung may kakilala ka o di kaya dumeretso ka na lang sa may kanto ng highway at sumakay ka na lang ng multicab papuntang downtown.
4. Mag-ingat sa mga mandurukot. Halos lahat ng pier sa Pilipinas meron nito.

Maikling Sulyap sa Dadiangas

  Ang General Santos City o kilala sa maikling ngalan nitong Gensan o dati nitong pangalan na Dadiangas, ang tinaguriang gateway to Socsksargen region (binubuo ng mga lalawigan ng South Cotabato, Sultan Kudarat, Sarangani at General Santos) tinaguriang isa sa mga pinaka-progresibong rehiyon sa bansa. Dati itong tinaguriang “backwater” dahil bukod sa maalikabok at mainit dito, walang katahimikan naman ang nagbabadya sa Mindanao dahil sa digmaan noon. Babaan ito dati ng mga “Pioneer Settlers”, mga Kristyanong taga-Luzon at Visayas na nakipagsapalaran sa Mindanao upang mapaunlad ang kanilang pamumuhay. Pinamunuan ito ni Heneral Paulino Santos sa bisa na rin ng National Land Settlement Administration na siyang namamahala sa mga settlers. Hindi naglaon dumami na ang mga Kristyano sa lugar na ito.

Kahit isa na itong urbanisadong lugar, hindi siya nakatakas sa mga kaguluhan sa Mindanao. Mga pagbobomba na naganap sa lungsod na tila nagpahina sa kanilang buhay ekonomiya. Hindi sila nagpatinag tulad ng iba nilang kababayan sa Mindanao. Umuusad pasulong ang buhay ng mga “Generals”

Doon po sa Gensan…

Kung first time mo siguro dito, baka ma-shock ka sa kakaibang init na dulot ng  lokasyon at tipo ng lupa rito (sand-loam, o puting buhangin sa buong lugar, animo’y para kang sa Dubai o Saudi sa init at mala-disyertong alikabok). Sa mga lugar sa South Cotabato, ang Gensan na marahil ang isa sa pinakamababang antas ng ulan na natatanggap, na may 35mm lang di tulad ng mga kalapit-bayan nito. Kung tutuusin, sabi ng iba ay malapit na sa equator ang naturang lungsod. Southernmost City nga ito.

>>Paalala: Ang salitang ginagamit sa Gensan ay Bisaya pero may halong Ilonggo at iba pang lenguahe dahil na rin iba’t ibang tao na rin ang lumipat dito. Kung hindi marunong mag-Bisaya, mag-Tagalog ka na lang.

Marahil isa na siguro sa pinakamaunlad na syudad na nakita ko sa Pilipinas, mula sa pagiging “backwater” nito hanggang sa pinaka-kompetitibo na lungsod sa bansa noong 2002, 60% ng income ng naturang syudad ay kinnukuha sa industriyang hindi lamang sa lokal na pangkonsumo, ine-export pa ito sa ibang bansa lalo na ang Japan. Ang industriya ng mga isdang Tuna, latahan o cannery ng Tuna at Tuna fishing industry. Kung gusto mo makakita kung saan ibinabagsak ang mga tuna, pumunta kayo sa GenSan City Fish Port, ikalawang pinakamalaking Fish Port sa bansa. May 15kilometro ang layo nito mula sa downtown at sasakay kayo ng jeep na pa-”Tambler” o di kaya mag-habal habal (single na motor) kaso medyo may kamahalan sumingil si manong drayber. Dito niyo mabibili ng sariwa ang tuna, galing pa sa Indonesia at Pasipiko ang mga iyan! Binubuhat ng mga kargador mula sa bangka patungo sa mga la mesa na kung saan ay ginagrado naman ito.

Sa downtown naman, hinding-hindi ka maliligaw. Sumakay ka lang sa traysikel (na siyang pangunahing pampublikong sasakyan sa lungsod) at mapapadpad ka kung saan-saan sa Dadiangas.

Ang sentro ng komersyo ay matatagpuan sa Pioneer Avenue at Santiago Boulevard, kasama na rin dito ang Acharon Blvd, National Highway at J.Catolico Ave (assuming na alam ang street names,hehe!) Malapad ang mga kalsada dito, animo’y runway. Nakakatakot tumawid dito kung minsan lalo na kung hindi ka sanay sa malalapad na daanan.

Ang City Hall ay matatagpuan sa dulo ng Pioneer Avenue sa harap ng plaza na inalay kay General Santos, ang nagtatag ng mga settlements sa Timog Cotabato. Dito kayo maaaring kumuha ng impormasyon ng syudad. Sa tabi nito ang Bangko Sentral at RD Plaza sa kabila ng kalsada na isang mini-mall kasama ang Fitmart, isang grocery and supermaarket store.

Mag-soshopping ka naman, andyan ang SM Gensan (o Sa Maranaoan - lugar ng mga negosyanteng Muslim na nagbebenta ng malong, arafat at kung ano-ano pa), ang ever-reliable na Public Market kung saan mabibili mo na kung anong gusto mo at mga modernong malls tulad ng KCC, Gaisano at Fitmart. Sa mga lugar na ito makakabili ka ng mga souvenirs mo. Pinapayuhang huwag nang magdala ng bag kung pupunta dito dahil hanggang sa gate lang sila, sa may baggage counter at kung minsan mahaba ang pila dito. For security reasons ika nga.

Maayos ang daanan palabas ng syudad. Pumunta ka lang sa Bulaong Terminal kung pupunta ka sa Cotabato o Davao.

Kung kultura ang pag-uusapan, pwede kayong pumunta sa General Paulino Santos Museum sa Notre Dame of Dadiangas College. Makikita niyo doon ang kasaysayan ng Dadiangas mula sa pagkatatag hanggang sa ngayon. Kung kulturang Socsksargen naman, sa Mindanao State University kayo pumunta (oo, merong MSU sa dito, akala niyo sa Marawi lang no?) at sa ikatlong palapag ng tinatawag nilang Y-Building, andun ang Museo nila na kung saan pinapakita ang mga lugar at kultura ng timog-sentral Mindanao, mula sa T-boli, Blaan hanggang sa mga Moro at Kristyano.

Kung gusto mong magpa-refresh sa tubig dagat, sa London Beach, Tropicana at iba pang mga beaches sa Siguel pwede niyong puntahab. Kung cold spring sa Olaer Spring o di kaya sa mga pribadong swimming pools.

Nga pala, kung piyesta ang pag-uusapan, di pahuhuli ang Dadiangas. Kada Pebrero, may Kalilangan Festival na ipinagdiriwang ang pagtatatag ng Buayan (dating ngalan ng Gensan) sa pamamagitan ng mga cultural shows. Samantala ang Tuna Festival naman ay sinasagawa tuwing Setiembre kasabay ng charter day ng syudad. Ipinagdiriwang dito ang industriya na nagpaunlad at nagpasikat sa lungsod hindi lamang sa bansa pati na rin sa buong Asya bilang “Tuna Capital”.

Teka, paano ba pumunta dyan?

Magbarko ka, meron namang Superferry at Sulpicio mula Maynila, Cebu, Davao, Iloilo, Bacolod at Zamboanga. Kung gusto mong pumuslit papalabas ng bansa, may mga lancha’t barko pumupunta sa Indonesia once in a while.

Sosyal ka at ayaw mo ng hassle sa paglalakbay, may PAL at AirPhil (sorry sa mga loyalista ng Cebu Pacific, wala ruta dito) mula Maynila, Cebu at Iloilo. Ang International Airport sa savannah ng Barangay Fatima ay may 16 na kilometro layo. Magtaxi ka kung ayaw mong sumakay ng habal-habal.

Galing kang Mindanao, may bus at L300 mula sa Cotabato at Davao. Napaka-deretso ng mga daan dito kung galing kang Cotabato, parang nirebond,hehehe!

Marami ka pang mapupuntahan sa Dadiangas kung tutuusin, kaso hindi siya tulad ng Intramuros, Cebu o Paris na ma-turista dahil sa makasaysayan ang lugar. Ang bayan na ito ay nagsisimula pa lamang sa pag-unlad dahil na rin agro-industrial based ang lungsod. Tulad ng mga suntok at knock-outs na tinanggap ni Paquiao sa larong boksing, nakatikim ang mga “Generals” ng mga dagok at sakit ng suntok ng terorismo at kahirapan ng nakaraan at sila’y masigasig na bumangon muli at magbibigay dangal sa sambayanang Pilipino.   

>>Itutuloy next time. Medyo mahaba-haba pa ito.hehehe!:)

>>>Ang mga pahayag na ito ay base sa karanasan ng manunulat.:)

Yet, I went on the premier state university with my degree programme: History! I can’t believe it! What job will I get here anyway?! Its so impractical! I hate it! –This was my first reaction.

I don’t know whether it was my instructors who encouraged me not to shift or is it my strong bonding with my maragtas barkada that made me stay in my degree course and even integrate my supposed-to-be-course Broadcast Communication, therefore I was a double major. I suddenly realized that I’m beginning to like it. I moved on.

So many things that I’ve learned from the history. Events untold by textbook that gave spice to once bland and boring subject. People that are recognized by their heroism with their other side, they’re still human beings. Beliefs that are conflicting as always. I’ve seen a world in such different perspective than before. I was afraid of it, yet I managed to conquer it.

History doesn’t repeat itself, it is being repeated by the people who write the history. They’re not the chroniclers or historians but the people involved. It is the people and nature that writes the destiny of mankind and not circumstances or sorts. Decisions made by the people or person alters the future. It might be started in just one word or an action that may lead to series of events.

Some people or students perhaps doesn’t appreciate the value that this in our lifetime. Our lives are also part of history, or life histories. They say that they don’t care about those people who did something in order to change the society that they once lived. Actually, we learn from their mistakes. Progress from one state to another is done with trial and errors of our society. These mistakes that happened to our past is our reference or guide in order to refine our society to become better. Yet some people still neglect history. It starts with hating it, unappreciating it and worse ignoring the lessons that the people did before.

Do not blame history with such things or events that are happening to our country. Blame it to those who failed to pass the subject. I didn’t mean its theoretical counterpart but the application of it. See, history can be applied to problems that we confront!

Enrolling as a Bachelor of Arts major in History, I faced the consequences that brought about my decision like lower wages and fewer job opportunities. Yet I’m trying to make it better. I’m proud that with this, like the Oblation, would offer my life to the service of my fellow countrymen without hesitation. It all starts with us as individuals, to change ourselves for the better. With collective change, our society also changes.

I’ll do my part, to teach the succeeding generations of a better life or lessons from mistakes that they (the past) and us did. I’m just hoping that they’re not neglecting it or taking it for granted.

–“In order to define the future, one must study the past…” (Kung Fu-Tzu)

Pilipinas: Sa Delubyo at Ligaya

Ang Pilipinas ay itinuturing na isa sa mga pinadelikadong lugar pagdating sa mga sakuna na dulot ng lindol, pagputok ng bulkan, bagyo at iba’t ibang delubyo na dala ng inang kalikasan. Kung tutuusin, binibisita tayo ng humigit-kumulang na 18 o 20 na bagyo kada taon, may habagat na nagdadala ng malakas na bugso ng ulan tuwing Hunyo hanggang Oktubre. Mga lindol na aakalain mong katapusan na ng mundo tulad ng nangyari noong 1990 na sumira sa mga lungsod ng Baguio, Cabanatuan at Dagupan. Akala mo ang dagat dito hindi lumalamon ng lupa, noong 1976 ang Moro Gulf Tsunami ay kumitil ng libo-libong buhay sa baybayin ng Mindanao. Ang pagputok ng Pinatubo ay maituturing isa sa mga pagputok ng ika-20 siglo. Ayoko nang isa-isahin at baka maubos oras ko sa blog.

Sa palagay ko, maaaring dahil sa mga paghihirap nating nararanasan hindi lamang sa lipunan o ekonomiya, kundi sa pagharap sa mga delubyo na maaaring tayong mga tao ang nagdulot o di kaya’y paghihiganti ni Inang Kalikasan, ang nakapagpatibay sa atin habang dumadaan ang panahon. Kung tutuusin, para tayong mga kawayan na kahit anong lakas ng hangin, bumabaluktot lang tayo at hindi napuputol hanggang sa mamatay.

Nasabi nga pala sa Time Magazine noong Enero 2005 na ang Pilipinas daw ay isa sa pinakamasayang bansa sa buong mundo! Nakita ko sa larawan ng artikulong yaon na ang mga bata kahit nasa baha, nakangiti pa rin sa camera. Aba, napansin ko nga pala na kung andyan ang kamera ng media sa mga nasalantang lugar, hindi maiiwasan na ang iba ay kumakayaw sa likod o background ng taga-ulat. Akala mo’y di sila nadaanan ng delubyo! Sanay na si Juan de la Cruz sa mga ganitong pangyayari sa kanyang buhay, kahit mayaman siya o mahirap.

“The Big Difficult”

Noong nakaraang linggo, nabalitaan ko ang tungkol sa bagyong si “Katrina” sa Amerika na animo’y isang halimaw na lalamon sa mga estado sa Gulfo ng Mexico. May kategorya ito bilang lima, kung baga sa atin ay super-typhoon na ito. Inilunsad ng gobyerno ng lungsod ng New Orleans o kilala sa Amerika bilang “the Big Easy” ang isang malawakang paglilikas ng mga residente nito dahil sa paparating na bagyo. Marami sa mga residente nito ang lumikas samantala ang iba’y nagmatigas. Kampante sila na hindi babahain ang Lungsod na ito, sila’y nagkamali.

Nagising na lang sila ng matapos ang bagyo na akala nila’y tapos na ang sakuna, nagisismula pa lang. Binaha ang lungsod dahil nasira ang mga dikes nito. Ang New Orleans ay below sea-level o mas mababa pa kaysa sa dagat ang lupa nito. 80% ng lungsod ay lubog sa baha. Pinapalagay na marami ang nalunod sa baha. Pero mas nakakagimbal ang mga imahen ng lungsod matapos ng 2 araw. Malawakang nakawan at kaguluhan ang nanaig sa lungsod. Naging mabagal ang tugon ng gobyerno sa mga nagsilikas at natira sa syudad. Kapansin-pansin na tila lumalabas nanaman ang racial discrimination sa naturang lungsod dahil sa mabagal na responde ng gobyerno sa mayorya nitong residente, mga Black Americans.

Compare and Contrast nga…

Grabe naman ang itsura ng New Orleans! Akalain mo na dahil sa baha ay marami ang mamamatay, magugutom, magnanakaw at magagalit? Sige nga, subukan mong ikumpara iyan sa Camanava (Caloocan, Malabon, Navotas at Valenzuela) area ng MetroManila na animo’y kada taon ay lubog sa baha ito. Pareho sila ng New Orleans, swampy at mas mababa sa lebel ng dagat ang lupain nito pero parang wala lang kung bumaha doon.

Evacuation Centers: Sa America, sosyal–Superdome ng New Orleans ang ginawang evacuation center, dagdagan mo pa ng paglikas ng iba sa Astrodome ng Houston, Texas na mahigit 500 kilometro ang layo sa New Orleans. Ewan ko kung magagawa nila yan sa Araneta Coliseum o Cuneta Astrodome kung babahain ang Pasay o Cubao. Samantala dito sa atin, ay mas miserable pa tignan ang kalagayan ng evacuation centers, kasi sa pampublikong paaralan, mga gymnasiums na yung iba open-air at kung saang miserableng lugar. Pero ang napansin ko sa mga Kano, masyado silang reklamador, porque’t hindi air-conditioned ang evacuation center magngingitngit na sila sa galit, paano kung dito pa sila tumira sa Pilipinas?!

Naaawa ako sa kanila dahil mabagal ang pag-usad ng pag-rekober ng lungsod mula sa kinasasadlakang delubyo nito. Sa Pilipinas, looting during natural disasters is very minimal. Doon sa New Orleans, kailangan pang sapilitang ilikas (kahit gumamit pa ng puwersa ang pulis at militar doon) para lang maiwasan ang kaguluhan. Sa atin, bahala na. Kiber ng iba..as long as mabunuhay tayo kinabukasan na ligtas ang mga ari-arian natin. Talk about being the Big Easy!

Diring-diri ang mga Kano sa tubig-baha, kung ano-anong toxic wastes at patay na tao ang pinagsasabi nila. Sa atin, yan ang panahon na may swimming pool sa harap ng kalsada mo.

Ngayon, naaawa ako sa mga Kano. Sabi nila, ang lungsod ay tila nasa isang third-world country (ayon sa isang artikulo sa Inquirer).

Mapapansin natin na ang mga Amerikano’y tila sanay sa buhay na masagana samantalang tayong mga Pilipino’y sanay na sa kahirapan. Masasabi ko na mayroon din palang magandang dulot ang pagiging mahirap ng ating bansa, ito’y upang maging matatag ang taumbayan sa kung ano mang sakuna na darating. Dahil alam nating dumiskarte kung paano mabuhay ay parang bale-wala na lang sa atin ang sakuna, mapa-natural man ito o gawa ng pulitiko o gawa ng tao.

Masasabi ko o ng isang kanta, HUWAG MONG ISUKO, SADYANG LABANAN!

>>Si Juan de la Cruz ay hindi lawlaw!

*Masasabi ko rin na marapat natin sanang tulungan ang taumbayan ng New Orleans at iba pang lugar na nasalanta ng bagyong Katrina sa ngalan na rin ng sangkatauhan. Pare-pareho rin tayong mga tao. Nawa’y hindi sila sumuko at sadyang labanan ang problemang kanilang kinahaharap.

Para sa aking kapwa-mag-aaral, empleyado, guro at kasapi ng komunidad ng UP: Nawa’y hindi natin sayangin ang binabayad ng taumbayan sa atin. Ito ay suklian natin ng serbisyo hindi lamang sa sariling interes, kundi para sa ating bayan! Mabuhay po tayong lahat!

Sa palagay ko, nang dahil sa hirap na dinadanas nating mga iskolar ng bayan (mapa-kakulangan sa pasilidad man ito o di kaya’y kung ano-ano pa), tayo’y hinahasa o hinuhubog nito upang tayo’y maging mabuting tao ng sambayanang Pilipino. Papayagan ba nating makaranas ang mga susunod sa atin ang mga paghihirap na dinaranas natin?

>>ISKOLARS NG BAYAN, TULOY PA RIN ANG LABAN!

“Dekada Nobenta: Ang Gintong Panahon ng Musikang Pilipino”

Bata pa ako noon nang sumulpot ang mga bandang Pinoy tulad ng E-heads at Rivermaya. Hindi pa ganoon katalas ang aking alaala kaya kaunti lang ang mga naaalala kong banda pero habang ako’y lumalaki ay sumasabay sa akin ang himig na tila sigaw ng kabataan noong kapanahunang iyon.

Ang mga banda ng dekada nobenta sa industriyang musika o OPM ay tinaguriang boses ng kabataan. Sa mga kapanahunang iyon, umusbong ang kamalayan ng kabataan. Sa pamamagitan ng musika, nailalabas nila ang kanilang damdamin na maaaring kasiyahan, kalungkutan, galit at pati na patriotismo.

Sa kalagitnaan ng dekada sumulpot ang mga banda, napansin ko ito habang papalapit ang Sentenaryo ng Kalayaan ng ating bansa. Ang mga tema ng kanta ay simula sa, sabi ng iba ay walang kwenta, hanggang sa mga isyu na bumabagabag sa bayan (mula sa mga buwaya sa pamahalaan hanggang sa kalikasan). Tila parang musika na hawig sa kapanahunan ni Marcos at sa People Power sa EDSA noong 1986. Usong uso noon ang uring Rock sa OPM.

Ang masaya pa noon, hindi pa ganoon kalala ang pamimirata. Kumikita ang artista kahit papaano at hindi pa uso ang CD player sa masa (cassette tapes ang uso noon, record ka lang ng record pero hindi naman sya ganoon kagrabi ang bentahan ng peke di tulad ngayon dahil na rin sa teknolohiya).

Sa mga kapanahunang iyon ay sinusuportahan ang musikang Pilipino, hindi lamang ng kabataan, pati na rin ang iba. Mula sa mga talent managers hanggang sa mga fans. Bininbigyan din ng sapat na airtime sa radyo ang mga kanta na ginagawa ng lokal na banda para ito’y iparinig sa bansa–kaya naging best-seller sila at ang iba’y naging “icon” ng musikang Pilipino. Malakas din ang suporta ng mga rehiyonal na sangay ng mga internasyonal na media companies tulad ng MTV at Channel [V] para sa pagpromote ng kanta.

Pero sa pagsasara ng 1998 hanggang sa mga huling taon ng ika-20 siglo, unti-unti nanamang pinapapak ng mga dayuhang artista ang mga music charts at tila naging matumal ang bentahe ng mga CDs at tapes dahil na rin sa krisis at pamimirata na unti-unti nang umuusbong sa mga kapanahunang iyon. Inaakalang lulubog na ang industriya dahil dito, kaya ang iba’y nag-hiwalay o di kaya’y umalis para sa ibang bansa.

“2002-03: Acoustics Live!”

Ewan ko kung anong nangyari sa OPM noong first year ako sa kolehiyo. Medyo dominante pa rin ang mga dayuhan sa mga talaan sa radyo. Pero tila isang commercial stint ata ang nagsimula ng “back to basics” o tinatawag na acoustic.

Naaalala ko pa noon ang pag-usbong ng hindi pa kilalang si Paolo Santos dahil sa isang commercial na ginamit ang kanyang kanta, at ang mga sumunod ay kasaysayan na. Sunod-sunod ang pagsulpot ng mga artistang pang-acoustic tulad ni Nyoy Volante & the Mannos at ni Jimmy Bondoc. Nauso ang mga “acoustic versions” ng mga kanta na nirevive. Dahil na rin sa pagsuporta ng mga radyo, tulad ng dati sa pamamagitan ng paglatag ng sapat na airtime sa mga kanta, naging popular ang mga ito. Kahit na mga kantang banyaga na tila hindi kilala ng madla ay nakilala dahil sa mga ito.

Kasabay dito ang pagbalik ng ibang artista o banda na tumahimik ng ilang taon dahil nasisimoy na nila ang pagbabalik ni OPM.

Pero kalaban pa rin nila ang pamimirata, kaya ang mga artista na mismo at pati na ang recording companies at ang pamahalaan, ay naglunsad ng opensiba laban sa pamimirata.

Parang ebolusyon ng musika ang sumunod sa acoustic. Kasabay ng isang gitarang tumutunog ay dinagdagan pa ito ng isa at ng drums hanggang sa ito’y naging “alternative o rock”.

“2004: The Year of Pinoy Rock”

Ang pamagat ng paksang ito ay sinabi mismo ni VJ Marc Abaya ng MTV Pilipinas sa kadahilanang ang taong ito ay punong-puno ng mga rock songs na masasabi nating sariling atin!

Ang pagbabalik ni Bamboo sa industriya matapos ang 5 taong pagkawala sa mata ng madla ang isa sa mga kadahilanang bumalik ang sigla na naramdaman sa dekada 90. Ang “Noypi” ang pumukaw sa damdamin ng kabataang Pinoy sa inang bayan. Naging popular ito.

Sumunod na ang Sandwich, SugarFree, Imago, SpongeCola, Hale, Cueshe, ang pagbabalik ng GreyHounds, Parokya ni Edgar, pati na ang Rivermaya, ChicoSci, at napakarami pang iba na hindi ko na maaalala pa.

Nagsimula sa pagiging indie o independent artists (walang kontrata sa recording company) ang mga tulad ng SugarFree o Imago at marami pang iba na sinuportahan at tuluyang sumikat.

Ang iba naman ay muling nagbabalik mula sa pananahimik tulad ng RiverMaya, Bamboo, GreyHoundz, at iba pa.

Ngayon, kahit saang radyo ka sa Pilipinas makinig, halos namumuno sa lahat ng kanilang charts ang OPM, mapa-rock o love-songs!

Kasabay ng mga banda ay ang pagsulpot ng mga pa-kontest para maging susunod na sikat na singer. Dito ipinapakita ang paghahanap ng mga talentong hindi pa naririnig na maaari nating ipagmalaki sa susunod tulad ni Lea Salonga.

Marapat nating suportahan ang tila muling pag-usbong ng musikang Pilipino. Marami na silang nilikom na mga gawad na dapat nating ipagmalaki hindi lamang sa lokal kundi sa internasyonal na patimpalak! Likas sa mga Pilipino ang pagiging malikhain at mapagmahal sa musika. Hindi na makaalis iyan sa dugo nila. Tila, sa nag-iinit na krisis na nararamdaman natin ngayon ay hindi pa rin namamatay ang diwang nasyonalismo sa atin. Dahil sa pagusbong ng musika, sana umusbong na rin sa susunod ang pelikulang Pilipino na nakakaranas ngayon ng mahinang suporta di tulad noong wala pa ang pamimirata o kahit na betamaks at ang libreng pagpasok ng mga dayuhang sine.

Sana patuloy na lang ito, apakan ang kaisipang kolonyal sa pamamagitan ng sining at tayo’y uusbong mula sa abo ng ating pagkakamali at pagkadapa at patuloy sa pagunlad ng kamalayan na tayo’y Pilipino at taas noo nating ipagmalaki. Patungo sa bayang maunlad! Mabuhay ang Musikang Pilipino!

(Sayang hindi siya in-depth research na artikulo, anyway hindi naman ito ilalathala…this is my blog,bwahahaha!)