Yet, I went on the premier state university with my degree programme: History! I can’t believe it! What job will I get here anyway?! Its so impractical! I hate it! –This was my first reaction.

I don’t know whether it was my instructors who encouraged me not to shift or is it my strong bonding with my maragtas barkada that made me stay in my degree course and even integrate my supposed-to-be-course Broadcast Communication, therefore I was a double major. I suddenly realized that I’m beginning to like it. I moved on.

So many things that I’ve learned from the history. Events untold by textbook that gave spice to once bland and boring subject. People that are recognized by their heroism with their other side, they’re still human beings. Beliefs that are conflicting as always. I’ve seen a world in such different perspective than before. I was afraid of it, yet I managed to conquer it.

History doesn’t repeat itself, it is being repeated by the people who write the history. They’re not the chroniclers or historians but the people involved. It is the people and nature that writes the destiny of mankind and not circumstances or sorts. Decisions made by the people or person alters the future. It might be started in just one word or an action that may lead to series of events.

Some people or students perhaps doesn’t appreciate the value that this in our lifetime. Our lives are also part of history, or life histories. They say that they don’t care about those people who did something in order to change the society that they once lived. Actually, we learn from their mistakes. Progress from one state to another is done with trial and errors of our society. These mistakes that happened to our past is our reference or guide in order to refine our society to become better. Yet some people still neglect history. It starts with hating it, unappreciating it and worse ignoring the lessons that the people did before.

Do not blame history with such things or events that are happening to our country. Blame it to those who failed to pass the subject. I didn’t mean its theoretical counterpart but the application of it. See, history can be applied to problems that we confront!

Enrolling as a Bachelor of Arts major in History, I faced the consequences that brought about my decision like lower wages and fewer job opportunities. Yet I’m trying to make it better. I’m proud that with this, like the Oblation, would offer my life to the service of my fellow countrymen without hesitation. It all starts with us as individuals, to change ourselves for the better. With collective change, our society also changes.

I’ll do my part, to teach the succeeding generations of a better life or lessons from mistakes that they (the past) and us did. I’m just hoping that they’re not neglecting it or taking it for granted.

–“In order to define the future, one must study the past…” (Kung Fu-Tzu)

Pilipinas: Sa Delubyo at Ligaya

Ang Pilipinas ay itinuturing na isa sa mga pinadelikadong lugar pagdating sa mga sakuna na dulot ng lindol, pagputok ng bulkan, bagyo at iba’t ibang delubyo na dala ng inang kalikasan. Kung tutuusin, binibisita tayo ng humigit-kumulang na 18 o 20 na bagyo kada taon, may habagat na nagdadala ng malakas na bugso ng ulan tuwing Hunyo hanggang Oktubre. Mga lindol na aakalain mong katapusan na ng mundo tulad ng nangyari noong 1990 na sumira sa mga lungsod ng Baguio, Cabanatuan at Dagupan. Akala mo ang dagat dito hindi lumalamon ng lupa, noong 1976 ang Moro Gulf Tsunami ay kumitil ng libo-libong buhay sa baybayin ng Mindanao. Ang pagputok ng Pinatubo ay maituturing isa sa mga pagputok ng ika-20 siglo. Ayoko nang isa-isahin at baka maubos oras ko sa blog.

Sa palagay ko, maaaring dahil sa mga paghihirap nating nararanasan hindi lamang sa lipunan o ekonomiya, kundi sa pagharap sa mga delubyo na maaaring tayong mga tao ang nagdulot o di kaya’y paghihiganti ni Inang Kalikasan, ang nakapagpatibay sa atin habang dumadaan ang panahon. Kung tutuusin, para tayong mga kawayan na kahit anong lakas ng hangin, bumabaluktot lang tayo at hindi napuputol hanggang sa mamatay.

Nasabi nga pala sa Time Magazine noong Enero 2005 na ang Pilipinas daw ay isa sa pinakamasayang bansa sa buong mundo! Nakita ko sa larawan ng artikulong yaon na ang mga bata kahit nasa baha, nakangiti pa rin sa camera. Aba, napansin ko nga pala na kung andyan ang kamera ng media sa mga nasalantang lugar, hindi maiiwasan na ang iba ay kumakayaw sa likod o background ng taga-ulat. Akala mo’y di sila nadaanan ng delubyo! Sanay na si Juan de la Cruz sa mga ganitong pangyayari sa kanyang buhay, kahit mayaman siya o mahirap.

“The Big Difficult”

Noong nakaraang linggo, nabalitaan ko ang tungkol sa bagyong si “Katrina” sa Amerika na animo’y isang halimaw na lalamon sa mga estado sa Gulfo ng Mexico. May kategorya ito bilang lima, kung baga sa atin ay super-typhoon na ito. Inilunsad ng gobyerno ng lungsod ng New Orleans o kilala sa Amerika bilang “the Big Easy” ang isang malawakang paglilikas ng mga residente nito dahil sa paparating na bagyo. Marami sa mga residente nito ang lumikas samantala ang iba’y nagmatigas. Kampante sila na hindi babahain ang Lungsod na ito, sila’y nagkamali.

Nagising na lang sila ng matapos ang bagyo na akala nila’y tapos na ang sakuna, nagisismula pa lang. Binaha ang lungsod dahil nasira ang mga dikes nito. Ang New Orleans ay below sea-level o mas mababa pa kaysa sa dagat ang lupa nito. 80% ng lungsod ay lubog sa baha. Pinapalagay na marami ang nalunod sa baha. Pero mas nakakagimbal ang mga imahen ng lungsod matapos ng 2 araw. Malawakang nakawan at kaguluhan ang nanaig sa lungsod. Naging mabagal ang tugon ng gobyerno sa mga nagsilikas at natira sa syudad. Kapansin-pansin na tila lumalabas nanaman ang racial discrimination sa naturang lungsod dahil sa mabagal na responde ng gobyerno sa mayorya nitong residente, mga Black Americans.

Compare and Contrast nga…

Grabe naman ang itsura ng New Orleans! Akalain mo na dahil sa baha ay marami ang mamamatay, magugutom, magnanakaw at magagalit? Sige nga, subukan mong ikumpara iyan sa Camanava (Caloocan, Malabon, Navotas at Valenzuela) area ng MetroManila na animo’y kada taon ay lubog sa baha ito. Pareho sila ng New Orleans, swampy at mas mababa sa lebel ng dagat ang lupain nito pero parang wala lang kung bumaha doon.

Evacuation Centers: Sa America, sosyal–Superdome ng New Orleans ang ginawang evacuation center, dagdagan mo pa ng paglikas ng iba sa Astrodome ng Houston, Texas na mahigit 500 kilometro ang layo sa New Orleans. Ewan ko kung magagawa nila yan sa Araneta Coliseum o Cuneta Astrodome kung babahain ang Pasay o Cubao. Samantala dito sa atin, ay mas miserable pa tignan ang kalagayan ng evacuation centers, kasi sa pampublikong paaralan, mga gymnasiums na yung iba open-air at kung saang miserableng lugar. Pero ang napansin ko sa mga Kano, masyado silang reklamador, porque’t hindi air-conditioned ang evacuation center magngingitngit na sila sa galit, paano kung dito pa sila tumira sa Pilipinas?!

Naaawa ako sa kanila dahil mabagal ang pag-usad ng pag-rekober ng lungsod mula sa kinasasadlakang delubyo nito. Sa Pilipinas, looting during natural disasters is very minimal. Doon sa New Orleans, kailangan pang sapilitang ilikas (kahit gumamit pa ng puwersa ang pulis at militar doon) para lang maiwasan ang kaguluhan. Sa atin, bahala na. Kiber ng iba..as long as mabunuhay tayo kinabukasan na ligtas ang mga ari-arian natin. Talk about being the Big Easy!

Diring-diri ang mga Kano sa tubig-baha, kung ano-anong toxic wastes at patay na tao ang pinagsasabi nila. Sa atin, yan ang panahon na may swimming pool sa harap ng kalsada mo.

Ngayon, naaawa ako sa mga Kano. Sabi nila, ang lungsod ay tila nasa isang third-world country (ayon sa isang artikulo sa Inquirer).

Mapapansin natin na ang mga Amerikano’y tila sanay sa buhay na masagana samantalang tayong mga Pilipino’y sanay na sa kahirapan. Masasabi ko na mayroon din palang magandang dulot ang pagiging mahirap ng ating bansa, ito’y upang maging matatag ang taumbayan sa kung ano mang sakuna na darating. Dahil alam nating dumiskarte kung paano mabuhay ay parang bale-wala na lang sa atin ang sakuna, mapa-natural man ito o gawa ng pulitiko o gawa ng tao.

Masasabi ko o ng isang kanta, HUWAG MONG ISUKO, SADYANG LABANAN!

>>Si Juan de la Cruz ay hindi lawlaw!

*Masasabi ko rin na marapat natin sanang tulungan ang taumbayan ng New Orleans at iba pang lugar na nasalanta ng bagyong Katrina sa ngalan na rin ng sangkatauhan. Pare-pareho rin tayong mga tao. Nawa’y hindi sila sumuko at sadyang labanan ang problemang kanilang kinahaharap.

Para sa aking kapwa-mag-aaral, empleyado, guro at kasapi ng komunidad ng UP: Nawa’y hindi natin sayangin ang binabayad ng taumbayan sa atin. Ito ay suklian natin ng serbisyo hindi lamang sa sariling interes, kundi para sa ating bayan! Mabuhay po tayong lahat!

Sa palagay ko, nang dahil sa hirap na dinadanas nating mga iskolar ng bayan (mapa-kakulangan sa pasilidad man ito o di kaya’y kung ano-ano pa), tayo’y hinahasa o hinuhubog nito upang tayo’y maging mabuting tao ng sambayanang Pilipino. Papayagan ba nating makaranas ang mga susunod sa atin ang mga paghihirap na dinaranas natin?

>>ISKOLARS NG BAYAN, TULOY PA RIN ANG LABAN!

“Dekada Nobenta: Ang Gintong Panahon ng Musikang Pilipino”

Bata pa ako noon nang sumulpot ang mga bandang Pinoy tulad ng E-heads at Rivermaya. Hindi pa ganoon katalas ang aking alaala kaya kaunti lang ang mga naaalala kong banda pero habang ako’y lumalaki ay sumasabay sa akin ang himig na tila sigaw ng kabataan noong kapanahunang iyon.

Ang mga banda ng dekada nobenta sa industriyang musika o OPM ay tinaguriang boses ng kabataan. Sa mga kapanahunang iyon, umusbong ang kamalayan ng kabataan. Sa pamamagitan ng musika, nailalabas nila ang kanilang damdamin na maaaring kasiyahan, kalungkutan, galit at pati na patriotismo.

Sa kalagitnaan ng dekada sumulpot ang mga banda, napansin ko ito habang papalapit ang Sentenaryo ng Kalayaan ng ating bansa. Ang mga tema ng kanta ay simula sa, sabi ng iba ay walang kwenta, hanggang sa mga isyu na bumabagabag sa bayan (mula sa mga buwaya sa pamahalaan hanggang sa kalikasan). Tila parang musika na hawig sa kapanahunan ni Marcos at sa People Power sa EDSA noong 1986. Usong uso noon ang uring Rock sa OPM.

Ang masaya pa noon, hindi pa ganoon kalala ang pamimirata. Kumikita ang artista kahit papaano at hindi pa uso ang CD player sa masa (cassette tapes ang uso noon, record ka lang ng record pero hindi naman sya ganoon kagrabi ang bentahan ng peke di tulad ngayon dahil na rin sa teknolohiya).

Sa mga kapanahunang iyon ay sinusuportahan ang musikang Pilipino, hindi lamang ng kabataan, pati na rin ang iba. Mula sa mga talent managers hanggang sa mga fans. Bininbigyan din ng sapat na airtime sa radyo ang mga kanta na ginagawa ng lokal na banda para ito’y iparinig sa bansa–kaya naging best-seller sila at ang iba’y naging “icon” ng musikang Pilipino. Malakas din ang suporta ng mga rehiyonal na sangay ng mga internasyonal na media companies tulad ng MTV at Channel [V] para sa pagpromote ng kanta.

Pero sa pagsasara ng 1998 hanggang sa mga huling taon ng ika-20 siglo, unti-unti nanamang pinapapak ng mga dayuhang artista ang mga music charts at tila naging matumal ang bentahe ng mga CDs at tapes dahil na rin sa krisis at pamimirata na unti-unti nang umuusbong sa mga kapanahunang iyon. Inaakalang lulubog na ang industriya dahil dito, kaya ang iba’y nag-hiwalay o di kaya’y umalis para sa ibang bansa.

“2002-03: Acoustics Live!”

Ewan ko kung anong nangyari sa OPM noong first year ako sa kolehiyo. Medyo dominante pa rin ang mga dayuhan sa mga talaan sa radyo. Pero tila isang commercial stint ata ang nagsimula ng “back to basics” o tinatawag na acoustic.

Naaalala ko pa noon ang pag-usbong ng hindi pa kilalang si Paolo Santos dahil sa isang commercial na ginamit ang kanyang kanta, at ang mga sumunod ay kasaysayan na. Sunod-sunod ang pagsulpot ng mga artistang pang-acoustic tulad ni Nyoy Volante & the Mannos at ni Jimmy Bondoc. Nauso ang mga “acoustic versions” ng mga kanta na nirevive. Dahil na rin sa pagsuporta ng mga radyo, tulad ng dati sa pamamagitan ng paglatag ng sapat na airtime sa mga kanta, naging popular ang mga ito. Kahit na mga kantang banyaga na tila hindi kilala ng madla ay nakilala dahil sa mga ito.

Kasabay dito ang pagbalik ng ibang artista o banda na tumahimik ng ilang taon dahil nasisimoy na nila ang pagbabalik ni OPM.

Pero kalaban pa rin nila ang pamimirata, kaya ang mga artista na mismo at pati na ang recording companies at ang pamahalaan, ay naglunsad ng opensiba laban sa pamimirata.

Parang ebolusyon ng musika ang sumunod sa acoustic. Kasabay ng isang gitarang tumutunog ay dinagdagan pa ito ng isa at ng drums hanggang sa ito’y naging “alternative o rock”.

“2004: The Year of Pinoy Rock”

Ang pamagat ng paksang ito ay sinabi mismo ni VJ Marc Abaya ng MTV Pilipinas sa kadahilanang ang taong ito ay punong-puno ng mga rock songs na masasabi nating sariling atin!

Ang pagbabalik ni Bamboo sa industriya matapos ang 5 taong pagkawala sa mata ng madla ang isa sa mga kadahilanang bumalik ang sigla na naramdaman sa dekada 90. Ang “Noypi” ang pumukaw sa damdamin ng kabataang Pinoy sa inang bayan. Naging popular ito.

Sumunod na ang Sandwich, SugarFree, Imago, SpongeCola, Hale, Cueshe, ang pagbabalik ng GreyHounds, Parokya ni Edgar, pati na ang Rivermaya, ChicoSci, at napakarami pang iba na hindi ko na maaalala pa.

Nagsimula sa pagiging indie o independent artists (walang kontrata sa recording company) ang mga tulad ng SugarFree o Imago at marami pang iba na sinuportahan at tuluyang sumikat.

Ang iba naman ay muling nagbabalik mula sa pananahimik tulad ng RiverMaya, Bamboo, GreyHoundz, at iba pa.

Ngayon, kahit saang radyo ka sa Pilipinas makinig, halos namumuno sa lahat ng kanilang charts ang OPM, mapa-rock o love-songs!

Kasabay ng mga banda ay ang pagsulpot ng mga pa-kontest para maging susunod na sikat na singer. Dito ipinapakita ang paghahanap ng mga talentong hindi pa naririnig na maaari nating ipagmalaki sa susunod tulad ni Lea Salonga.

Marapat nating suportahan ang tila muling pag-usbong ng musikang Pilipino. Marami na silang nilikom na mga gawad na dapat nating ipagmalaki hindi lamang sa lokal kundi sa internasyonal na patimpalak! Likas sa mga Pilipino ang pagiging malikhain at mapagmahal sa musika. Hindi na makaalis iyan sa dugo nila. Tila, sa nag-iinit na krisis na nararamdaman natin ngayon ay hindi pa rin namamatay ang diwang nasyonalismo sa atin. Dahil sa pagusbong ng musika, sana umusbong na rin sa susunod ang pelikulang Pilipino na nakakaranas ngayon ng mahinang suporta di tulad noong wala pa ang pamimirata o kahit na betamaks at ang libreng pagpasok ng mga dayuhang sine.

Sana patuloy na lang ito, apakan ang kaisipang kolonyal sa pamamagitan ng sining at tayo’y uusbong mula sa abo ng ating pagkakamali at pagkadapa at patuloy sa pagunlad ng kamalayan na tayo’y Pilipino at taas noo nating ipagmalaki. Patungo sa bayang maunlad! Mabuhay ang Musikang Pilipino!

(Sayang hindi siya in-depth research na artikulo, anyway hindi naman ito ilalathala…this is my blog,bwahahaha!)

Dito sa Iloilo, mayorya ng mga kalsada ay gawa sa aspalto. Mura kaya makatitipid ang DPWH. Masarap magmaneho sa kalsadang de-aspalto. Mas tahimik ang takbo ng gulong na animo’y lumulutang. Pero kung bumuhos ang malakas na ulan, at lalo’t andito si Habagat, aakalain mong nasa buwan ka matapos lang ng ilang araw ng pag-uulan. Ang dating “flawless” na daan, ngayo’y moonscape na!

Naaalala ko tuloy ang unang 2 taon ko sa Miag-ao. Talagang para kang pupunta sa isang eksotik na lugar sa Iloilo na kinakailangan pa yata ng 4X4 na sasakyan para bagtasin ang kalsada na may 40 kilometro ang layo sa Lungsod. Ang mga tagang “abortion road”, “horny’s paradise”, “make-up kit”, “sungkaan” at kung ano-ano pa ang madalas na tawag sa kalsadang parang nasa Saudi kung tag-init (maalikabok) at lubluban ng kalabaw kung tag-ulan. At kung tutuusin, noong freshmen orientation, ayos pa ang kalsada! Tignan mo nga naman kung paano gumanti si Inang Kalikasan.

Kamakailan lang ay bumuhos ang malakas na ulan, walang tigil. Kinakabahan ako at baka bumaha sa Pavia tulad ng nangyari noong 2003! Ang Ciudad Iloilo ay likas ng mababa kung ikukumpara sa ibang lugar sa probinsya. Ang Jaro, kilalang “Marikina” ng Iloilo (paano, lagi ditong bumabaha). Pero sa mga nakaraaang pag-uulan, nagdeklara ang alcalde ng lungsod ng estado ng kalamidad sa lungsod dahil sa baha! Nagimbal ang lahat dahil ang City Proper ay lubog sa baha. Ang dahilan: sirang drainage at basura! Yuck!

Noong nakaraang taon, hindi natuloy ang pag-iinspeksyon ng isang ahensya na titingin sa kalinisan ng kapaligiran ng isang lungsod, ng dahil sa baha na naglabas ng totoong baho ng lungsod. Taas noong ipinagmalaki ng alcalde ang lungsod na ang kalaban ay ang mas malinis at mas malawak na Ciudad Bacolod na nanalo na noong nakaraan bilang isa sa pinakamalinis na syudad sa bansa! Wow ha!

Pakiramdam ko kanina, parang tugboat na ang multicab na minamaneho ko sa isang ilog sa Barangay Tanza. Ang lalim para sa akin! Akala ko nga titirik na ako sa kalagitnaan ng baha!

Dahil sa mga pangyayaring ito, ang imumungkahi ko sa pamahalaang pang-lungsod ay pag-igihin ang pagsasaayos sa lungsod kung gusto nilang mabawi (kung mabawi pa) ang titulong “Queen City of the South”. Makikita na ang lungsod ay bahain, mabantot at ang mga kalsadang sira na maaaring maging hadlang sa pag-dadala ng kalakal sa iba’t ibang parte ng isla ay isang turn-off. Dress up! Nakakahiya sa mata ng iba. Yan din ang ikinabagsak ng Iloilo noon!

At akala niyo sa gobyerno lang no? Para sa atin, sana sanayin natin ang sarili natin sa disiplina lalo na sa pag-aalaga ng kalikasan. Saan ba nangaling ang basura? Tinapon natin kung saan-saan, babalik din sa atin yan! Karma!!!…